Op 22 oktober 2018 was het plan weer mee te trainen bij Donovan Waite Shihan want ik was toch in NY. Op de agenda stond vermeld dat Donovan les zou geven maar ’s middags was de agenda aangepast en stond Donovan er niet meer op. Besloten werd om dan bij Yamada te trainen op 23 oktober.

Zo gezegd zo gedaan dus ruim op tijd aanwezig. Omdat Yamada Shihan al aanwezig was en ik mij nog om moest kleden eerst maar gevraagd of er een foto gemaakt kon worden. Je weet immers nooit of hij nog aanwezig is na de les en voor de bewijsvoering wil je toch een aandenken. Hahaha.

Zoals gebruikelijk bij Yamada Shihan train je daar altijd met dezelfde uke waarmee de les begint. Dus ik zocht een hakama op. Was wel weer even wennen want kwam net van een 10 daagse cruise, had alleen maar geluierd en was een kilo (of wat) aangekomen. Dus geen conditie en behoorlijk stijf. Mijn uke zou er rekening mee houden maar al snel zaten wij in de flow van het martiale wat altijd de insteek is in die dojo.

Wat je meestal ziet bij aikidotechnieken is dat uke weet wat er komt en daar op anticipeert. Dit om blessures te voorkomen. Dus toen er Irimi-nage ingezet werd zag ik dat voordat er gegooid werd een ander uke zich al liet vallen. Daarop besloot ik, juist omdat het daar martiaal is, om dat niet te doen. Voel ik niets dan doe ik ook niets. Sterker, ik ging “het gevecht’ aan. Tori moest hier even aan wennen maar pakte het snel op. Je voelde dat hij kracht ging gebruiken. Dus toen ik tori was deed uke hetzelfde. Yamada Shihan merkte dit op en corrigeerde mij direct. Niet dat ik kracht gebruikte maar omdat ik de techniek niet voor de 100% uitvoerde. Ik was even de uke van Yamada Shihan en dat merkte ik. Een gooi en smak zonder dat ik de kracht voelde. Yamada Shihan voelde mijn traagheid en toen ik weer aanviel werd ik met meer gevoel maar duidelijk minder hard naar de grond gewerkt. Yamada Shihan deed toen voor hoe de techniek wel goed uitgevoerd moest worden. Niet instappend je arm de beweging laten maken maar je arm als een zwaardslag naar het midden van je eigen centrum brengen terwijl je instapt. Een hele goede les en voor mijn uke was er geen houden meer aan.

Ook met de andere techniek die uitgevoerd werd, vanuit shomen uchi Nikyo ura, ging ik pas mee als er wat gevoeld werd. En ook toen moest tori hard werken. Andersom ook en al snel merkte je dat de techniek niet zo vanzelfsprekend is. Je moet het echt goed uitvoeren want als uke tegenwerkt of snel reageert kan de arm uit de techniek gehaald worden.

En zo hebben wij dan de les getraind. Na het afgroeten kwam uke naar mij toe en bedankte voor de wijze les. Zo had hij nog nooit getraind daar. Ik bekende dat wij ook nooit zo trainen om blessures te voorkomen maar dat ik dat met een goede vriend en trainingsmaatje dat soms wel doe. Alleen maar om de techniek aan te scherpen. En aangezien hij het vertrouwen gaf niet helemaal door te zetten en te stoppen als hij zag dat ik ging aftikken, ik wel zo met hem durfde te trainen.

Kortom, het was weer een wijze les, veel genoten en toch wel wat gevoelige gewrichten over gehouden door het harde en krachtige trainen. Maar dat is wel eens lekker een enkele keer.

Over een maandje of wat maar weer heen en kijken of ik dezelfde uke weer tegenkom.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.